La Paraula perduda

Una paraula m’a escapat sensa que me’n rendèsse còmpte, me
laissant despoderat e despolhat tre que ressonèt dintre ieu la
mancança de sa sonoritat, de sa matèria, de son gost, embocada
dempuei l’enfança, dempuei qu’aviáu quitat lei darriereis oras de
l’infans, aquelei camps suaus de l’origina que nòstrei remembres,
sensa termina, i tòrnan s’acipar. En bosca d’aquela paraula perduda,
assagi de la tornar trobar en furant dins ma memòria, mai de badas,
ren me pòt deliurar d’aquela trevança… Fin finala, de que rèsta
d’una vida ? Es la sola question essenciala que nos secuta, a dicha
que se vueja dins lo reguier dau temps. Enfre enganas e desrèis,
varalha un sentiment estranh, pasmens colorat de blau etèrne : dins
lei lengas e lei libres se recaptan d’esbleugiments per fin de nos dire
vius. Fin finala, sabèm pas grand causa, mai tot çò que sabi es que
siáu lo felen d’un paisan vengut militari, puei pedon, e d’un marin,
lo felen d’una paisana còrsa que sabiá pas legir e escriure e d’una
emplegada de burèu ; siáu lo fiu d’un mèstre d’escòla e d’una
corduriera.